Main menu
Καλώς ορίσατε στη σελίδα του Ναού μας
Δραστηριότητες του Ναού

Η πανήγυρις της ενορίας μας Αγ.Αθανασίου Πολυδρόσου 2 Μα'ί'ου 2020

 

Γιορτάστηκε εφέτος η μνήμη του Αγ Αθανασίου Πολιούχου και Προστάτου της ενορίας μας με λιτό εσπερινό την παραμονή ( Πρωτομαγιά ) και το Σάββατο 2 Μαίου 2020 τελέστηκε η Θεία Λειτουργία  κεκλεισμένων των θυρών σύμφωνα με τα ισχύοντα μέτρα και τον απαραίτητο αριθμό πιστών ( τέσσερα άτομα).

Εκτέθηκε όπως κάθε χρόνο το θησαυρισμένο τεμάχιο λειψάνου του Αγ. Αθανασίου προς προσκύνηση των ολίγων πιστών .

Τόσο ο Πανηγυρικός Eσπερινός της παραμονής της Εορτής όσο και η Θεία Λειτουργία μεταδόθηκαν ζωντανά από το κανάλι του Αγ΄.Αθανασίου στο youtube από το οποίο μπορείτε να ανατρέξετε σε όλες τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδος, του Πάσχα και της Διακαινησίμου.

Με την ευκαιρία της μνήμης του Αγ. Αθανασίου ευσεβής ενορίτης μας έστειλε για δημοσίευση ένα θαυμαστό κείμενο που περιγράφει Θαύμα του Αγίου Αθανασίου σε χρόνια λιμού και επιδημίας ανάλογα των σημερινών καταστάσεων .

Ευχόμαστε   δια των πρεσβειών του Πολιούχου της ενορίας μας Μεγάλου  Αθανασίου ο Θεός να προστατεύσει ολη την ενορία μας, την Ελλάδα μας και όλο τον κόσμο απο την πανδημία.

 

«Άγιος Αθανάσιος Μεγαλόχαρη ... Τότε και τώρα! Χρόνια πολλά!!

Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά η ιστορία του είναι επίκαιρη. Ένα μικρό απόσπασμα από τα γραπτά του πατέρα μου:

"Μπότσι (Μεγαλόχαρη) αρχές 1800-1820. Τρεις μεγάλες επιδημίες, θανατηφόρες έπεσαν στο χωριό. Χολέρα, Πανούκλα και Ευλογιά. Γιατριά δεν υπήρχε για τους χωριανούς. Ομαδικοί θάνατοι και καμία σωτηρία. Απελπισμένοι οι κάτοικοι άρχισαν να εγκαταλείπουν το χωριό. Ένα μέρος έφυγε προς την Ευρυτανία και εγκαταστάθηκε σε ένα χωριό που το ονόμασαν Μπελτσίστα, το σημερινό Λιθοχώρι. Όσοι έμειναν ήταν πανικόβλητοι και περίμεναν το θάνατο. Ένα κοριτσάκι 12 χρονών βοσκούσε τα πρόβατά του στη θέση που είναι το εκκλησάκι. Παρουσιάστηκε μπροστά της μια γυναίκα και της είπε: "Πες στους χωριανούς εάν θέλουν να σωθούν, να χτίσουν την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου μονομερής. Μόλις την τελειώσουν και πριν τελειώσει η μέρα να κάνουν λειτουργία. Τότε θα σταματήσει και το θανατικό." Το κορίτσι έντρομο διηγήθηκε στους χωριανούς αυτά που είπε η γυναίκα. Οι κάτοικοι πίστεψαν ότι ήταν θεϊκό σημάδι. Μικροί μεγάλοι, αν και εξασθενημένοι, έχτισαν μονομερής αυτό το εκκλησάκι. Στο τέλος της ημέρας έκαναν την λειτουργία και προσευχήθηκαν στον Άγιο να τους βοηθήσει. Την επόμενη ημέρα συγκεντρώθηκαν για να θάψουν τους πεθαμένους όπως όλες τις προηγούμενες. Αυτό το πρωί όμως δεν είχε πεθάνει κανείς και οι άρρωστοι ένιωθαν καλά. Οι κάτοικοι χαρούμενοι αναγνώρισαν το θαύμα και για να ευχαριστήσουν τον Άγιο έστησαν μεγάλο γλέντι έξω από τον ναό. Στη συνέχεια αποφάσισαν να τον γιορτάζουν 2 φορές, 18 Ιανουαρίου και 2 Μαΐου, στην ανακομιδή των λειψάνων του. Το πανηγύρι το κάνανε Μάιο λόγω καιρού, 100 μέτρα πιο πέρα από την εκκλησία όπου η τοποθεσία ονομάζεται μέχρι σήμερα Πανηγύρι. Οι κάτοικοι συνέχιζαν να λατρεύουν τον Άγιο μέχρι την πρώτη αποτυχημένη επανάσταση του 1856. Καταδιωκόμενοι από τους Τούρκους εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κατέφυγαν στην Αιτωλοακαρνανία όπου εγκαταστάθηκαν στην τοποθεσία Βερβίτσα Τρανή Λογκά, σύνορα Μεσόπυργου Βάλτου (2 χιλιόμετρα). Εκεί έμειναν 10 χρόνια και προς τιμήν του Αγίου Αθανασίου έχτισαν καινούργια εκκλησία. Στη δεύτερη επανάσταση οι Τούρκοι εκδιώχθηκαν και οι κάτοικοι γύρισαν στον τόπο τους εξαθλιωμένοι. Τα σπίτια τους ήταν ερειπωμένα όπως και η εκκλησία. Άρχιζαν σιγά σιγά να χτίζουν καινούργια σπίτια κοντά στα κτήματά τους και το χωριό πήρε τη σημερινή του μορφή. Πολλά χρόνια αργότερα το εκκλησάκι γκρεμίστηκε και έμεινε μέχρι τις μέρες μας μέσα σε μια "πολίτσα" μια εικόνα του Αγίου και ένα καντηλάκι που το άναβαν οι πιστοί και ζητούσαν τη βοήθειά του.

Από μικρό παιδί που ήμουν κάθε φορά που περνούσα για το σχολείο στο Μοναστήρι, έκανα το σταυρό μου και ρωτούσα ποια είναι η ιστορία. Οι μεγαλύτεροι, κυρίως όμως η γιαγιά μου η Σπύραινα του Παπαχρήστου (μεγάλη σε ηλικία) καθώς και η μητέρα μου, μου ανέφεραν όλα όσα είχαν συμβεί και άλλα θαύματα του Αγίου. Μάλιστα η μητέρα μου, η Κούλα, που προσευχόταν πάντα στον Άγιο μια μέρα μου είπε: "Μακάρι να αξιωθείς παιδί μου να φτιάξεις το εικονοστάσι του Αγίου". Για να την ευχαριστήσω στη θέση Σταυρός μου έφτιαξε ο Θύμιο - Φορτοτήρας ένα σιδερένιο εικονοστάσι που υπάρχει μέχρι σήμερα. Πολλά χρόνια αργότερα με αξίωσε ο Θεός να φτιάξω στην ίδια θέση το εκκλησάκι του Αγίου."

Μακάρι ο Άγιος Αθανάσιος να μας απαλλάξει και από την τωρινή αρρώστια και να κάνουμε όλοι μαζί λειτουργία και πανηγύρι στη χάρη του.

Με σεβασμό και αγάπη στη μνήμη του πατέρα μου ‘’

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΔΕΛΦΟΙ  .

Το "  ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ " σήμερα θα είναι από μια φωνή καππαδοκική, μιάς και σήμερα ήταν η επέτειος της απόβασης του Ελληνικού Στρατού στην Σμύρνη το 1919. 

Ο άγ. Παϊσιος, που θα ακούσουμε να ψάλλει, γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκία κατ'  αυτές τις τραγικές ημέρες του έθνους μας. 
 Το ηχητικό απόσπασμα προέρχεται από τον ψηφιακό δίσκο με τίτλο: «Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης» που εξέδωσε το Κελλί του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Άγιον Όρος!